طفر

bahmangan — Fri, 25 Jul 2008 14:15:50 GMT

روان نویس را غلاف می کنم.لبهایم را غنچه می کنم و به آرامی روی ورق می دمم.بوی مرکب تازه فضا را پر می کند.مرکبی که انگار دارد ریچارد براتیگان را می خواند.گلویش را صاف می کند و زمزمه می کند؛

به من فکر می‌کنی
طبق معمول
چنان که فکر می‌کنم
به تو؟

کمی مکث می کند ...طاقت نمی آورد؛

بمیری اگر برایم
می میرم برایت
و قبرهایمان انگار که دو عاشق می شورند
لباس هایشان را با هم در رختشویخانه
اگر تو صابون بیاوری
سفید کننده اش با من

bahmangan — Thu, 24 Jul 2008 21:29:11 GMT

خانه که از پای بست مشکل داشته باشد با دو تا آجر و یک بلوک و یک دوغاب سیمان روبراه نمی شود.تا روی سرت خراب نشده، خرابش کن و از نو بساز.یک سقف با تیر های چوبی و حصیر نخل که در عوض خیالت از فونداسیونش راحت است به مراتب قابل اطمینان تر از کاخ زرینی است که روی زمین باتلاقی بنا شده..

به خدا این قضیه به طور علمی هم ثابت شده !!

bahmangan — Thu, 24 Jul 2008 18:38:18 GMT

دست چپم را می گذارم پشت پنجره که گیره اش را که بر می دارم یک هو باز نشود.تمرکز می کنم و سعی می کنم تمام نیرویم را توی دستانم جمع کنم، آرام آرام گیره را بر می دارم.باد پشت پنجره غلیان کرده.هنوز گیره از پشت اهرمش خارج نشده دارد زوزه می کشد.انگار بو برده نیت چیست.می کوبد به پنجره.فاصله می گیرد، خودش را می زند به خانه. چهار بست خانه می لرزد.باورم نمی شود گیره از پشت اهرمش خارج شده و من با یک دست دارم جلوی آن همه بی قراری را می گیرم.حالا که می دانم می توانم، آرام گیره را پشت اهرم می اندازم و می روم گوشه ای می نشینم و به گریه باد گوش می کنم که تمام امیدش با یک دست بر باد رفته است.

bahmangan — Mon, 21 Jul 2008 10:04:27 GMT

نیمه شوخی و نیمه جدی گفتم فلانی من دیشب خواب دیدم دو تا از دندان هایم افتاده چه باید بکنم؟ قیافه ی جدی به خودش گرفت و پرسید کدام دندان هایت بود؟....گفتم ردیف پایین سمت راست، چند تا مانده به آخر.گفت الان حضور ذهن ندارم این دندان ها کی هستند اما هر وقت رفتی خانه بدون اینکه برای کسی خواب را تعریف کنی برو سرت را بکن داخل دستشویی – اما بدنت بیرون باشد – بعد خوابت را کامل باز گو کن تا اثرش خنثی شود.

بماند که چند وقت بعد خبر فوت 2 تا از آشنایان دور به گوشمان رسید، اما من که نفهمیدم این خبر ها به بازگو نکردن خواب اینجانب در دستشویی ربطی داشت یا نه.

bahmangan — Thu, 17 Jul 2008 09:23:18 GMT

غروب را تصور کن وسط پنجره ی مستطیلی که بالایش یک هلال است.

طعم گس کلیشه

روز هایی که خیلی گرم است می توان رفت زیر درخت بابل.تنومند است و پر برگ.کرسی چوبی کج و کوله را بگذار کنار تنه ی بابل و طوری بنشین که بتوانی به او تکیه کنی.نترس! مطمئن است.بابل را می برند و لنج بر پا می کنند حالا تو هر چند هم رشید باشی، چطور می توانی به پایداری اش اطمینان نکنی؟ حالا فرض کن که بابل 50 متری ساحل است. آن تابوک را می بینی؟ من روی سینه اش نشستم و دارم آن دور ها را دید می زنم.خوب سفارش ناخداست دیگر! ناخدا می گوید تو چشمت تیز تر از بقیه است. می پرسم ناخدا عباس حالا چطور فهمیده ای ما چشممان تیز تر است؟ یک پُک به نی قلیونش می زند و می گوید پسرک فکر کرده ای توی بندرگاه نخیلو ی شارجه حواسم بهت نیست که چطور این کفل های آویزان دخترکان عرب را زاغ می زنی؟... می گویم دیدی حواست نیست؟ همانطور که سر قلیون را می تکاند می گوید چطور؟... می گویم آن جایی که من چشم حراج کردم شارجه نبود...کویته بود...نگاهم می کند و می گوید : تخم سگ ... پاشو برو سینه ی کشتی ببین نخیلو پیدا نیست؟...حالا من را می بینی؟ من روی سینه ی آن تابوکم که آویزان است روی موج ها...مثل کفل های آویزان دخترکان کویته...

bahmangan — Tue, 15 Jul 2008 10:16:36 GMT

گهی پیش از این خاطره ای با نثری دگر گون به این مجال رفته شد و اما امروز روز تصمیم به دوباره نویسی بر حسب نثری دگر شد.

کلبه ی سابق تهی از وسائل، آماده پذیرش ساکنی نو بود.بنده و پدر متعالی در پی تثبیت شرایط و ارزیابی مصائب ممکن در آخرین لحظات دیدی دو بر گون فرود آوردیم و ابوی در ازای رتق و فتق امور احساس نیاز شدیدی به مطلع الفجر و امور دفع کوچک – و نه بزرگ – ابراز داشت و به صراط مستراح، مستقیم شد. این جانبان نیز به همت تکنولوژی صوت و تصویر، دلی دلی کنان مجهز به ام پی تری نموده خود را و جان شیرین را به موزیک راک اند رولی قند گونه مزین کردیم.دیر زمانی به ابعاد یک ربع ساعت سپری شد و از پدر متعالی خبری باز نیامد و ما کم کمک احساس متغیر نگرانی بر احوالمان سایه گسترد....و بلاخره چهره ی ابوی بر ما پدیدار گشت و ان چهره که چهره نبود! استوانه ای بل بنفش و بل سیاه که خدایتان آن روز را نیاورد.جویای احوال شریف که شدیم، جواب بر پایه ی خشانت بر آمد که به کدام گور سیاه مشغول خوردن علف هرز بودید شما؟!!!! و ما پاپیون کنان خواستار توضیح بیشتر و تعدیل روحی افزون تر شدیم که چه شده شما را؟.....بعد از تفتیش و تشخیص بسیار نتیجه به این جلوه حاصل شد که :

ایشان بعد از انجام فرائض مستراحی ناگهان چشمشان به نبودن هیچ نوع وسیله ی انتقال دهنده ی آب از لوله گرد می شود.آنگاه که تصمیم می گیرند دست به دامان ما شوند و از حضور انبرمان درخواست آفتابه ای، تکه شیلنگی و غبره و ذالک بکنند، متوجه می شوند که گوش بنده قادر به شنیدن صدای مبارک نیست و حسابی کفرشان به کفشان می چسبد و با دست - و به حجم کف دست- شروع به انتقال آب می کنند و حال شما نیک تصور کنید انتقال یک آفتابه آب با کف دست چه مصیبتی رقت بار باشد...

bahmangan — Fri, 11 Jul 2008 10:20:18 GMT

قبل نوشت : پست خصوصی است، اگر خودتان را در میان مخاطب یا مخاطبانش پیدا نمی کنید زیاد رویش تامل نکنید.

بعد از مدت ها امروز اولین روزی بود که تا پایم را گذاشتم توی حیاط و انوار خورشید با پوستم برخورد کرد احساس لذت بخشی زیر پوستم سوت زد.مدت ها بود این احساس را لمس نکرده بودم.البته دلیل این احساس را که استثنایی بود می دانم چیست.توی خانه حسابی زیر کولر یخ کرده بودم، بعد که آمدم زیر خورشید توی این گرمای مرطوب، حسابی حالش را بردم.اما شرط می بندم اگر همین ماندن زیر انوار، 5 دقیقه طول می کشید به سرعت دنبال شماره تلفن خواهر و مادر خورشید عزیز می گشتم.

البته همین خورشید معرفتش از خیلی از این آدم های پر مدعا که همیشه فکر می کنند عقل کل اند و قضاوت های مزخرفشان دیگر دارد حالم را بهم می زند بیشتر است.همین هایی که زرت و زورت شان را روی هم بریزند ارزش یک سکه ی سیاه هم ندارد، اما وقتی چند نفر می شوند و روی هم می ریزند فکر می کنند خدا هستند.

اگر آدم بودید که شوت تان نمی کردم...

حاضرم توی همین تنهایی بمیرم اما اطرافم شماها نباشید.

امیدوارم هر چه زودتر گورت را گم کنی.چون دارم گور خاطره هایت را می کنم.

bahmangan — Tue, 08 Jul 2008 07:12:18 GMT

کمی دقت کافی بود تا متوجه شوم کسانی که وارد کوچه ی بن بست می شوند یک نا امیدی پشت چشم هایشان دارند. می دانند که راه ورود و خروجشان یکی است. پس زیاد تقلا نمی کنند. سرشان پایین است، می آیند و بعد از مدتی هم با همان سر های پایین – تازه اینبار با اخم - بر می گردند.

اما کوچه ای که آن طرفش به کوچه های دیگر راه دارد همیشه بوی تازگی می دهد.اگرم بخواهند نمی توانند با سرهای پایین وارد کوچه شوند.می دانند که اینجا هر لحظه امکان دارد با ناشناخته ای روبرو شوند و اینجاست که فطرتشان حکم به کنجکاوی می دهد.

وحشت یعنی ته یک کوچه ی بن بست به دیوار تکیه داده باشی. تنهایی یعنی برو گوشه ی منتهی الیه همان کوچه ی بن بست دست به سینه بشین.

bahmangan — Sat, 05 Jul 2008 19:40:18 GMT

bahmangan — Fri, 04 Jul 2008 16:17:18 GMT

بچه 2 سالش بوده. می گذاردش پشت ماشین و راه می افتد به سمت مهد کودک که بچه را تحویل دهد، بعد هم برود مطبش.حالا این وسط ذهنش مشغول به چه می شود خدا می داند. به هر صورت یادش می رود بچه را ببرد مهد.ماشین را دم در مطبش پارک می کند و کاور می کشد روی ماشین.حدود ساعت 1 ظهر زنگ می زند مهد و به پرستار بچه می گوید بچه را آماده کن دارم می آیم دنبالش، که پرستار جواب می دهد آقای دکتر شما امروز نیما را نیاورده اید مهد، حواستان کجاست؟!

نیمای 2 ساله توی ماشین کبود شد.

تلاش بی فرجام آقای دکتر برای رساندن نیما به بیمارستان هم با کوباندن ماشین به تیر برق بی فرجام تر می ماند.