طفر

دود شدی خواهر من !

bahmangan — Sun, 13 Dec 2009 09:46:53 GMT

ماهیتت همین بود خواهر من! من که می دانستم، لکن تو می خواستی انکار کنی. من که می دانستم آمال و آرزوهای کوچکت به کجا ختم می شود، تو سعی داشتی بزرگ جلوه شان بدی. حالا دیدی؟ البته کسی که عادت کرد واقعیات را انکار کند و خودش را یک پله بالاتر از بقیه بداند سخت بتواند از چشم هایش استفاده کند. سخت بتواند قبول کند که مسیرش غلط است. من که می دانستم به آزادی چطور نگاه می کنی، می دانستم که از آزادی چه می خواهی.می دانستم تحصیلات و امکانات دست آویزست. ناله ام به خاطر همین بود. حالا که سبک و سنگین می کنم می بینم چه خوب شد که رفتی و دیدم که خواسته هایت چقدر کوچک است. آنقدر کوچک که توی فیس بوک هم جا می شوند. شما و امثال شما دنیایتان خیلی کوچک است. به مدرک دکترا و رقصیدن در جشن های شبانه ختم می شود.به چسباندن خودتان به این و آن ختم می شود.

این ها همه ی غصه های من بود. که این قدر کوچک نشوی. که شدی.برای من هم سخت بود که خرد و کوچک شدن یک الگو را ببینم. باور کن گاهی برای این همه نادانی ات گریه می کنم. اما سرت باد داشت و دارد خواهر من! آن روز را می بینم که سرت به سنگ خورده خواهر من! فکر آن روزی باش که تاریخ مصرفت برای هم پالگی هایت تمام شود. آن روز دیر است، خیلی دیر. برای آن والدین که نتوانستند کمکت کنند هم متاسفم.

باور کن این لیاقت تو نبود، اگر دلگیر و شکسته ام به این خاطر است که افسوس آن همه هوش و ذکاوت را می خورم. افسوس آن همه توانایی را می خورم که به خیال خامت در مسیر درست قرارش دادی.

دودشان کردی خواهر من !

به او که هرگز اینجا را نمی خواند

bahmangan — Fri, 11 Dec 2009 08:35:08 GMT

به او که آخرین بار حرف هایش سنگین بود و تن می لرزاند. به او که مصمّم آمد و مصمّم رفت. به او که تنها آمد و تنها رفت. به او که سخت آمد و سخت رفت. به او که ....

به او که گفت : آخرین بار که پدرم را دیدم نمی دانستم آخرین بار است، وگرنه به او می گفتم که چقدر دوستش دارم.اما حالا می دانم تو را آخرین بار است که می بینم...

به او که برای رفتن تردید داشت اما محکم رفت. به او که محکم رفت اما شکسته رفت.

به او که رفت...

برای آنهایی که تجربه نمی کنند متاسفم.برای آن هایی که از تجربه کردن می ترسند متاسفم. برای آن هایی که نمی دانند آدم تا تجربه نکند مثل صندوق خالی می ماند متاسفم.

خوشحالم برای تو که تجربه کردی. چه باک؟ تلخ باشد...

سرما مثقالی چند؟

bahmangan — Tue, 01 Dec 2009 08:17:36 GMT

سرما و شب که باشد سکوت هم هست، سکوت که باشد سنگینی هم هست ، سنگینی که باشد دیگر چه می خواهی؟ می توانی قل بخوری توی خاطرات، از این طرف ، از آن طرف، همین نزدیکی ها، چهار قدم عقب تر.خوبی اش اینست که نه ترمز داری نه ایست بازرسی هست.بدی اش هم اینست که افسارت دست ِ خودت نیست. خرامان قل می خوری تو خاطرات و هی می گویی اینجا چرا اینطوری شده بود؟ این جا نباید اینطور می شد! آنجا اگر آن کار را می کردم بهتر بود و الخ....در نهایت فکر می کنی که به ! عجب درک عمیقی داری از خودت امشب. سریع بر می گردی به جای گرم و نرم خودت زیر لحاف به امید اینکه از فردا صبح این درک عمیق را لحاظ کنی...غافل از اینکه فردا صبح با وجود خورشید دیگر خبری از این سکوت و سرما و سنگینی نیست.

من غول دیده ام، غول ِ خوب دیده ام

bahmangan — Mon, 09 Nov 2009 08:24:39 GMT

همه فکر می کنند آدم های خوب شکل پری اند، اما من غول ِ خوب هم دیده ام.غول هایی که بو می دادند، غول هایی که موی ژولیده داشتند، چهره ی کریه داشتند، لباس ژنده داشتند، اما خوب بودند، مهربان بودند، با مرام بودند،زشتی را از زیبایی و خوبی را از بدی تشخیص می دادند.غول هایی که اعتماد به نفس نداشتند و در غار های تنهایی خودشان زندگی می گذراندند.غول هایی که وقت تنگ دستی و بی کسی شبه وار ظاهر می شدند و دست گیری می کردند و بی چشم داشت می رفتند چرا که این غول ها بهتر از آدم های پری شکل می دانند خوردن به بیخ تلخ زندگی یعنی چه! بهتر از همه ی ما می دانند.این غول ها اگر غول شده اند بخاطر دانسته هایشان است، این غول ها اگر کریه المنظر شده اند بخاطر تحمل این دانسته های تلخ است.این غول ها شاملو نخوانده اند و درباره ی فمینیسم اظهار فضل نمی کنند، اما معنی کمر شکسته و دل پریشان را خوب می دانند.این غول ها فکرشان روشن نیست اما دلشان روشن است.این غول ها همیشه در خفا با غول های بد می جنگند.

این غول ها از چراغ جادو نمی آیند، همین دور و اطراف در غارهای تنهاییشان هستند.

حافظه ای که نمود ما را

bahmangan — Mon, 12 Oct 2009 01:58:18 GMT

به جرأت می توانم بگویم یکی از موذی ترین پدیده های موجود حافظه است. خواب که ندارد هیچ، خستگی هم نمی شناسد. یک پدیده کاملا خودآگاه که مهارش زیاد آسان نیست. مدام به واکاوی بایگانی اش مشغول است و شانس بیاوری که سوء سابقه ای پیدا نکند وگرنه همچون پتکی 24 ساعته بر سرتان می کوبدش و بعد از مدتی بالا و پایین پریدن انگار که ارضاء می شود تا مدتی می رود پی کارش، اما ساده ای اگر فکر کنی دیگر سر و کله اش پیدا نمی شود. این تازه اول ماجراست، از شما آتویی دارد که هروقت بخواهد بدون در زدن وارد زندگی تان می شود و الباقی ماجرا که +18 می شود و این مکان پتانسیل نمایشش را ندارد... حالا از بد روزگار و پیشانی سیاه و بخت " کج " حافظه ی ما را مرد تنومندی تصور کنید که بادی بیلدینگ کار است و گردنی دارد که تبر نمی زند.

آن وقت دوستان قدیم و جدید ساده انگارند که فکر می کنند این مرد تنومند و موذی و خوش ذوق و خوش چهره گذشته های دور و نزدیک را فراموش می کند و افراد و پرونده هایشان را از یاد می برد.

آقا ! خانم ! من که دشمنتون نیستم!

bahmangan — Thu, 10 Sep 2009 22:23:18 GMT

در یکی از برنامه های "تخت گاز" ، Top Gear که از بی بی سی فارسی پخش می شود وزیر راه و حمل و نقل بریتانیا دعوت شده بود.در قسمتی از گفتگو مجری برنامه از وزیر پرسید آیا فکر می کنید نصب دوربین های سرعت سنج تاثیری بر تعداد تصادفات و تخلفات داشته؟ وزیر با ارائه ی آماری سعی کرد سیر نزولی تصادفات را به اثبات برساند.وزیر چون با اصرار مجری در بی تاثیر بودن – یا کم تاثیر بودن – دوربین ها مواجه شد قضیه را اینطور عنوان کرد که ما در نقشه های شهری و بین شهری که در اینترنت ارائه می شود و یا از طریق پلیس در اختیار رانندگان قرار داده می شود محل قرار گیری تمام دوربین ها را مشخص کرده ایم، از طرفی در طول مسیر مرتباً وجود دوربین را هشدار داده ایم و در نهایت محل استقرار دوربین را چنان مشخص کرده ایم که از فاصله ی 1 کیلومتری قابل تشخیص است.حالا با این وجود اگر باز هم راننده ای توسط این دوربین ها جریمه می شود چه می شود کرد؟؟ که مجری در جواب دادن مستاصل ماند. در واقع این وزیر با این توجیه نشان داد که از این دوربین ها و وسایلی امثال آن فقط و فقط به عنوان بازدارنده استفاده می کند و هیچ دشمنی و خرده حسابی با رانندگان ندارد.

حالا بیایید به ایران و بروید توی یک اتوبان برون شهری یا درون شهری. فرض کنید با سرعت غیر مجاز رانندگی می کنید.وانگهی می بینید که پلیس با تابلو ایست شما را متوقف می کند.علت را که جویا می شوید می گوید سرعتتان غیر مجاز بوده.وقتی از محل قرار گیری دوربین سوال می کنی اشاره به درون یکی جوی آب به عمق 2 متر می کند که پلیسی با لباس غواصی و کپسول اکسیژن و یک دوربین سرعت سنج در آن به کمین رانندگان نشسته و سرعت آنان را ثبت می کند و هر راننده ای که شکار می کند انگار قهرمان المپیک شده و با خوشحالی به افسرش بیسیم می زند که فلان ماشین را متوقف کنید.

اصولا برای مجریان قانون مقوله ی ارشاد و بازدارندگی تعریف نشده و بلعکس به همه تفهیم شده که تمام کسانی که از قانون – حتی به سهو – تخطی می کنند مجرمانی هستند که باید به کمینشان نشست.

من یا جامعه؟

bahmangan — Sat, 05 Sep 2009 15:43:18 GMT

خیلی وقت ها درک فردی و اجتماعی از یک پدیده ی یکسان، متفاوت است.به عبارت دیگر نوع نگاه فرد به یک پدیده با نوع نگاهی که کلیّت و عرف جامعه به همان پدیده دارد در یک خط نیست.در نتیجه ی این تمایز، درجه و اعتبار آن پدیده نیز نزد فرد و جامعه متفاوت است.به طور مثال " موفقیت " را فرض بگیرید.خیلی وقت ها اختلاف ادراکی که از موفقیت، بین افراد و اجتماع وجود دارد آنقدر فاحش می شود که برای ارائه ی تعریفی از موفقیت واقعا دچار مشکل می شویم.برای من قبول شدن در کنکور شاید یک موفقیت بی نظیر، یک سکوی پرتاب به سمت پیشرفت و یک تحول بزرگ باشد، در عین حال در دید جامعه قبول شدن در دانشگاه لزوماً موفقیت بزرگی محسوب نمی شود یا موفقیت برای من مهاجرت به اروپا و زندگی و ادامه تحصیل در یک کشور با ثبات و پیشرفته است، در حالی که این موفقیت شما در نگاه جامعه و برای جامعه فی نفسه یک شکست محسوب می شود.اصولا اختلافات فرد گرایی و جامعه گرایی از همین جا نشأت می گیرد.می توان گفت تا بین فرد و جامعه تعاملی در راستای بوجود آوردن زمینه موفقیت برای یکدیگر نباشد این دو در تعارض با هم قرار می گیرند.

بنده شخصا حاضر نیستم از موفقیت شخصی ام برای موفق بودن جامعه ام بگذرم.

خانه ی کهن من ویران است

bahmangan — Mon, 31 Aug 2009 13:08:18 GMT

خانه ی وبلاگ نویسان بوشهر قدمتش زیاد است.تا آنجا که من می دانم سال 82 برای ثبتش اقدام شده و حالا کی اعتبار نامه اش آمده اهمیت زیادی ندارد.با یکی دوتا سرچ متوجه شدم که خانه(باشگاه) وبلاگ نویسان تهران سال 85 ثبت و راه اندازی شده است و این یعنی 3 سال بعد از خانه ی ما.اصولا هیچوقت قدمت نمی تواند نشانی از برتری باشد، اما قدر مسلم یکی از پارامتر های اصیل بودن قدمت است.این که ما 3 سال زودتر از پایتخت صاحب یک محلی برای اجتماع وبلاگ نویسانمان شده ایم یعنی ما یک قدم در این عرصه جلوتر بوده ایم، بله...متاسفانه فقط بوده ایم و حالا یک قدم که جلو نیستیم هیچ، چندین قدم عقب مانده ایم.خانه وبلاگ نویسان پایتخت در حال حاضر کلاس های متعدد آموزشی در زمینه های مختلف از جمله عکاسی و آی تی برگزار می کند.این باشگاه شورای منسجمی دارد و البته بودجه ی خوبی.اعضا مرتباً با تشکیل جلسات به رتق و فتق امور مشغولند.باشه...باشه قبول! آنجا پایتخت است، مرکز ثقل امکانات مملکت.تازه من شنیده ام این خانه تحت پوشش شهرداری تهران است.اما که چه؟ این دلیل می شود که ما با این خیل عظیم وبلاگ نویس در استان هنوز در نهایت 20 نفر عضو فعال داشته باشیم که از این 20 نفر فقط شاید 10 نفرشان ذره ای دل مشغولی مسائل خانه را دارد؟ این دلیل می شود که برای تشکیل یک جلسه برای امور خیلی حیاتی خانه منتظر فرج و معجزه باشیم؟ این دلیل می شود که خانه فقط و فقط بشود یک بهانه برای دور هم بودن - که همین باعث بسته شدن در خانه بر روی جذب اعضای بیشتر شود - ؟ این دلیل می شود با گذشت 6 ماه از انفصال شورای مرکزی قبلی هنوز یک همت برای تشکیل شورای جدید وجود نداشته باشد؟ این دلیل می شود که ما هیچ تلاشی برای جذب وبلاگ نویسان بیشتری برای خانه نکنیم؟.........خوب لابد دوستانی که فعلا افسار امور در دستشان هست دلیل های قانع کننده ای دارند.

انفعال به حدی رسیده که امروز که در آستانه ی روز وبلاگ و وبلاگ نویسی قرار داریم هیچ خبری از بزرگداشت یا اجتماعی در خانه وبلاگ نویسان نیست.مثل این می ماند که مادر و پدری روز تولد فرزندشان را فراموش کنند.....بله، درد زیاد است رفقا...

خیلی ها آمدند و رفتند، دیدند که نه!! اینجا جای ماندن نیست، و چه حیف اگر از دستشان نمی دادیم. خیلی ها هم هستند که نزدیک نمی شوند.فکر میکنند جایی ندارند.

به هر حال دوستان اگر سریع تر به فکر سر و سامان دادن به این خانه نباشند ممکن است با موازی کاری روبرو شوند و یک موقعی خبر به دستشان رسید که بله...خانه وبلاگ نویسان دیگری در کنار این خانه ی کهنه و مریض راه اندازی شده که مطمئن باشید آن روز نه خانه ی جدید موفق خواهد بود نه خانه ی کهنه.

*** خوشحال می شوم که دوستان اعضا، در وبلاگشان راجع به این موضوع نظرات خودشان را ارائه کنند.مخالفت کنند،حمایت کنند،توضیح بدهند،توضیح بخواهند.فقط از رکود خارج بشید دوستان.

**این متن فقط ادای دین است

* مطالب مرتبط :

هادی – خانه توی هوا

عدالت

bahmangan — Sat, 15 Aug 2009 16:35:18 GMT

عدالت با علی مدفون شد

تقدس

bahmangan — Thu, 23 Jul 2009 07:59:18 GMT

خوب اینکه کسی باور کند یا نکند تقریبا هیچ اهمیتی ندارد، چون اوضاع الان خیلی فرق کرده.در خیلی از موارد عکس هم شده تازه. اما خوب واقعیت اینست که در دورانی که شاید سنم به 15 هم نمی رسید گاه می شد که صدها متر پشت سر دختری که فکر می کردم " چهره اش " برایم مقدس است راه می رفتم تا آن چهره را بخاطر بسپارم.شاید بارها و بارها زیر چشمی نگاهش می کردم تا از مقدس بودنش انرژی بگیرم و شاید آن لحظه ای که مسیرش تمام می شد آنقدر اندوهگین بودم که باید تمام مسیر را باغده ای از بغض در گلو طی کنم.خوب این دختر ها خیلی وقت ها از من بزرگتر، خیلی بزرگتر بودند.هیچ وقت فاصله ام با آن ها کمتر از 10 متر نشد.هیچوقت نخواستم اسمشان را، رسمشان را بفهمم.شاید از نگاه متقابلشان فراری بودم.هیچوقت سراغی از آمارشان نگرفتم.اما خوب دوست داشتم آن ها را -که بعضا به هیچ وجه زیبا نبودند - نگاه کنم.تقدس است خوب !! نه دوست داشتن است نه عشق است و نه هیچ کوفت و زهر مار دیگری از این قبیل.فقط تقدس است.

کاش یکی درک کند.