به مسافر کوچک

اگر بخواهیم مقایسه کنیم می توانیم بگوییم " دبی ".چرا که نه؟ " سیراف " در زمان خودش دبی خلیج فارس بوده, چه بسا بیشتر.زمان خودش می شود هشتم تا دوازدهم میلادی یا دوم تا پنجم هجری قمری.بندری به شدت پر رونق و با مردمی تاجر و صیاد و سیاح.از لحاظ توپوگرافی بی نظیر در خلیج فارس چرا که سیراف باریکه ای بوده میان کوه و دریا.نمی دانم تا به حال توی اینچنین جایی ایستاده اید یا نه.در حالی که کف های آب دریا با پایتان ور می رود سر بر می گردانی می بینی یک کوه خوش خط و خال پشت سرت قد علم کرده.بی نظیر است,بی نظیر.شاید باورش سخت باشد, 1000 سال پیش این بندر دارای سیستم فاضلاب با لوله های سفالی بوده.بیمارستان بزرگی داشته که از سرتاسر خلیج فارس برای مداوا به آن هجوم می آوردند.خانه ها همه چند طبقه و ساخته شده از چوب هایی که از هندوستان و آفریقا می اوردند.اکثر غالب مردم آن متموّل و ثروتمند بوده اند.هنرمندان سیرافی با پردازش هنری مروارید های خلیج انها را به آفریقا و هندوستان صادر می کرده اند.گویا آیین دفن مردگان آنها هم بسیار جالب بوده.سنگ قبرهای مکعب شکلی بر قبرهای مردگان می گذاشتند و آیات قرآن را با خط کوفی بسیار زیبا بر سنگ های مخصوص حک می کردند.

این بندر با شکوه بر اثر زلزله ی مهیبی در نیمه ی دوم قرن چهارم هجری قمری نابود شد که البته آثاری از آن هنوز باقیست.